Σύμφωνα με το DSM-IV-TR κριτήρια, οι ασθενείς με διαταραχή Σωματοποιητική έχουν ιστορικό σημαντικά συμπτώματα τουλάχιστον στις ακόλουθες τέσσερις κατηγορίες: πόνος, συμπτώματα από το γαστρεντερικό, σεξουαλική συμπτώματα, και pseudoneurological συμπτώματα (βλ. Πλαίσιο 17,1 και 17,1 πίνακα). Για να χαρακτηριστεί ως σημαντική, κάθε σύμπτωμα πρέπει να είναι ιατρικώς ανεξήγητη? Αυτό περιλαμβάνει γνωστές συνέπειες των ναρκωτικών ή αλκοόλ στην οποία το άτομο εκτίθεται. Όταν μια σχετική ιατρική πάθηση είναι το παρόν, ένα σύμπτωμα που χαρακτηρίζει μόνον εάν, ή η κοινωνική ή επαγγελματική βλάβη που προκαλεί, είναι μεγαλύτερη από εκείνη που αναμενόταν από το βαθμό των συνδεδεμένων ιατρική κατάσταση. Εξ ορισμού, Σωματοποιητική διαταραχή πρέπει να ξεκινήσει από την ηλικία των 30 ετών. Anypatient με μια νέα εμφάνιση πολλαπλών ιατρικά ανεξήγητη σωματικά παράπονα στην τέταρτη δεκαετία της ζωής ή μεγαλύτερα πρέπει να θεωρείται αδιάγνωστες μέχρι την ιατρική αξιολόγηση δηλώσει το αντίθετο. Ασθενείς με διαταραχή Σωματοποιητική συχνά απεικόνιση υποκριτικός (δραματική) συμπεριφορές. Ο σημερινός ορισμός της Σωματοποιητική διαταραχή, που αναχωρούν από ιστορικές ρίζες της στην υστερία, δεν απαιτεί μια υστερική παρουσίαση και δεν είναι μια τέτοια παρουσίαση παθογνωμονικές αυτής της διαταραχής. Μερικοί ασθενείς μπορεί να αναλάβει την προφανή αντίθετο συναισθηματική στάση, εκφράζοντας ακατάλληλη αδιαφορία απέναντι σε φαινομενικά και τραγικά γεγονότα συντριπτική ιατρική, ένα σημείο που ονομάζεται la belle αδιαφορία. Για παράδειγμα, ένας ασθενής μπορεί να περιγράψει έμετος κουβάδες αίματος μέχρι περνώντας έξω που δεν ίχνος συναισθηματικής ανησυχίας. Η ομιλία του ασθενείς με διαταραχή Σωματοποιητική τείνει να είναι περιστασιακή και ασαφής, η οποία παρουσιάζει δυσκολίες που προκαλεί, σε ένα ιατρικό ιστορικό. Περιγραφές των συμπτωμάτων είναι συχνά δραματικές, υπερβολικές, και εξαιρετικά πολύχρωμο, με περίεργες και μερικές φορές ακόμη και εξωφρενικές παραδείγματα. Για παράδειγμα, ένας ασθενής που περιγράφεται πόνοι της περιόδου της ως ποτάμια της φωτιάς στην κοιλιά της και δήλωσε ότι είναι τόσο σοβαρή που έπρεπε να διπλασιαστεί για να ανιχνεύσουμε στην τουαλέτα. Ένας άλλος ασθενής ανέφερε ότι πονοκέφαλος της ήταν τόσο σοβαρή ώστε αισθάνθηκε σαν βόμβα είχε φυσήξει από την κορυφή του κεφαλιού της. Ένας ασθενής διαγνωστεί με πρόπτωση της μιτροειδούς βαλβίδας ανέφερε ότι όταν αισθάνθηκε ενοχλήσεις είχε "διαρροές" στο στήθος. Ορισμένες κόκκινες σημαίες στο ιατρικό ιστορικό θα πρέπει να ευαισθητοποιήσει το γιατρό να τη δυνατότητα Σωματοποιητική διαταραχή. Acomplicated ιατρικό ιστορικό με πολλαπλές διαγνώσεις, πολλαπλές απέτυχε θεραπείες, και μια σχετική ογκώδη ιατρικό φάκελο είναι συχνά η πρώτη ένδειξη. Υπάρχουν ορισμένα άλλα χαρακτηριστικά, τα οποία κανένα δεν είναι παθογνωμονικές από μόνες τους, αλλά όταν συνδυάζεται με άλλες ενδείξεις θα πρέπει να εφιστούν την προσοχή του ιατρού. Αυτές περιλαμβάνουν πολλαπλές αλλεργίες ή δυσανεξίες φαρμακευτική αγωγή. Ένας ασθενής ανέφερε ότι ήταν αλλεργικοί σε κάθε αντιβιοτικό και παυσίπονο που έγινε ποτέ. Είπε ότι όταν χορηγήθηκε ενδοφλέβια πενικιλίνη σε δύο περιπτώσεις, θα προκαλέσει καρδιακή ανακοπή? Δύο φορές ήταν αναβίωσε από την ηρωισμούς μιας ομάδας καρδιοπνευμονική ανάνηψη. Επεισόδιο δεν είχε τεκμηριωθεί σε ιατρικό φάκελο της. Άλλα χαρακτηριστικά περιλαμβάνουν καταγγελίες πολλών διαταραχών (συχνά διαταραχές που έχουν διαδόθηκε στα μέσα ενημέρωσης), για τις οποίες δεν καλά ολοκληρωμένη διαρθρωτική ή παθοφυσιολογικές μοντέλα είναι γνωστό ή για τις οποίες ο ασθενής δεν ταιριάζει με τον ορισμό του συνδρόμου. Παραδείγματα αυτών των διαταραχών περιλαμβάνουν το σύνδρομο χρόνιας κόπωσης, ινομυαλγία, υπογλυκαιμία, χρόνιο πόνο σύνδρομα, σύνδρομο κροταφογναθικής κοινού, προεμμηνορροϊκό σύνδρομο, σε αντανακλαστική συμπαθητική δυστροφία, πονοκέφαλος έντασης ή ημικρανία, σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου, άτυπη πόνο στο στήθος, και πολλές αλλεργίες του περιβάλλοντος ( "αλλεργία σε ό, τι ). Το οικογενειακό ιστορικό αποκαλύπτει συχνά περαιτέρω στοιχεία, όπως η διαταραχή Σωματοποιητική, αντικοινωνική διαταραχή της προσωπικότητας, της εγκληματικότητας (για παράδειγμα, μια ιστορία φυλακή), και η κατάχρηση ουσιών στα μέλη της οικογένειας. Αν και δεν είναι διαγνωστική, οι πληροφορίες αυτές μπορεί να προειδοποιεί τον ιατρό για να αναζητήσετε περαιτέρω δεδομένα που υποστηρίζουν τη διάγνωση της διαταραχής Σωματοποιητική. Η κοινωνική ιστορία μπορεί επίσης να παράσχει ενδείξεις για τη διάγνωση. Τόξο ιστορίες της παιδικής κακοποίησης και δυσλειτουργικών ή κατάχρηση ουσιών υπόβαθρο της οικογένειας συνήθως περιγράφεται. Οι ασθενείς αυτοί συχνά ζουν με ή παντρευτεί ανθρώπους που είναι αλκοολικός ή αντικοινωνική. Το σχολείο ή την εργασία ιστορία μπορεί να χαρακτηρίζεται από υπερβολική διαταραχές λόγω των ιατρικών προβλημάτων και διαπροσωπικές δυσκολίες. Παρ 'όλα αυτά, εάν ο εργοδότης είναι συμπάθεια και ο ασθενής κάνει καλή δουλειά όταν είναι υγιής, αυτή μπορεί να έχει μια μακρά και σταθερή φαινομενικά ιστορία με τον εργοδότη. Ασθενείς με διαταραχή Σωματοποιητική χαρακτηριστικά είναι αναξιόπιστα ιστορικοί, συνήθως δεν παρέχουν επαρκείς λεπτομέρειες σχετικά με εκτεταμένο ιατρικό ιστορικό τους στην αρχική ιατρική επίσκεψη για να επιτρέψει στο γιατρό να κάνει μια διάγνωση της διαταραχής Σωματοποιητική. Κατά την παρουσίαση σε ένα ιατρό, μπορούν να επικεντρωθεί στην επικεφαλής καταγγελία και υποβαθμίσω τους ή ακόμη και παραλείπουν εντελώς εκτενή αναφορά συμπτωμάτων τους σε άλλα συστήματα πολλαπλών οργάνων. Ως εκ τούτου, είναι σημαντικό να συνεχιστεί σε εντοπισμό ιατρικά αρχεία και να λάβει πρόσθετα ιστορία από άλλους που ξέρουν τον ασθενή. Κάνοντας τη διάγνωση μπορεί να απαιτήσει τη συσσώρευση των συμπτωμάτων την πάροδο του χρόνου, δεδομένου ότι η ασθενής μπορεί να φωνή νέες καταγγελίες σύμπτωμα του φαρμακευτικού προϊόντος ως μεταβολές σύμπτωμα εστίαση της και εξελίσσεται. Συνδυάζοντας τις καταγγελίες του ασθενούς προκάλεσε το πέρασμα του χρόνου με αυτά τεκμηριώνονται από άλλες πηγές είναι συχνά απαραίτητο να καθοριστεί η διάγνωση με εμπιστοσύνη.


Σωματοποιητική διαταραχή DSM IV
Α. Ahistory πολλών φυσικών καταγγελιών που αρχίζει πριν την ηλικία των 30 ετών που λαμβάνουν χώρα σε μια περίοδο πολλών ετών και να οδηγήσει σε θεραπεία έχει ζητηθεί ή έχει σημαντική επίδραση στην κοινωνική, επαγγελματική, ή άλλους σημαντικούς τομείς της λειτουργίας.
Β. Κάθε ένα από τα ακόλουθα κριτήρια πρέπει να έχουν εκπληρωθεί, με επιμέρους συμπτώματα που εμφανίζονται σε οποιαδήποτε στιγμή κατά τη διάρκεια της διαταραχής:
• τέσσερα συμπτώματα πόνου: μια ιστορία του πόνου που σχετίζονται με τουλάχιστον τέσσερις διαφορετικές περιοχές ή λειτουργίες (π.χ., το κεφάλι, κοιλιά, πλάτη, τις αρθρώσεις, στα άκρα, στήθος, ορθό, κατά τη διάρκεια της εμμήνου ρύσεως, κατά τη σεξουαλική επαφή, ή κατά την ούρηση)
• δύο γαστρεντερικά συμπτώματα: ιστορικό τουλάχιστον δύο γαστρεντερικά συμπτώματα, εκτός από τον πόνο (π.χ., ναυτία, μετεωρισμός, έμετος, εκτός από τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, διάρροια, ή δυσανεξία πολλών διαφορετικών τροφίμων)
• ένα σεξουαλικό σύμπτωμα: ιστορικό τουλάχιστον μία σεξουαλική αναπαραγωγή ή σύμπτωμα εκτός από τον πόνο (π.χ., η σεξουαλική αδιαφορία, ή στυτική δυσλειτουργία εκσπερμάτισης, ακανόνιστο κύκλο, υπερβολική αιμορραγία εμμήνου ρύσεως, εμετός τη διάρκεια της εγκυμοσύνης)
• ένα pseudoneurological σύμπτωμα: ιστορικό τουλάχιστον ένα σύμπτωμα ή έλλειμμα που υποδηλώνει μια νευρολογική πάθηση που δεν περιορίζονται σε πόνο (μετατροπή συμπτώματα όπως διαταραχή της ισορροπίας ή του συντονισμού, παράλυση ή των τοπικών αδυναμία, δυσκολία στην κατάποση ή κατ 'αποκοπή στο λαιμό, αφωνία, κατακράτηση ούρων, παραισθήσεις , απώλεια της αφής ή αίσθημα του πόνου, διπλή όραση, τύφλωση, κώφωση, σπασμοί? Διαχωριστικό συμπτώματα όπως αμνησία? ή απώλεια της συνείδησης, εκτός από λιποθυμία).
Γ. Είτε (1) ή (2):
(1), μετά από κατάλληλη έρευνα, καθένα από τα συμπτώματα στο κριτήριο Β δεν μπορεί να εξηγηθεί πλήρως από μία γνωστή γενική ιατρική κατάσταση ή τις άμεσες επιπτώσεις μιας ουσίας (π.χ., ένα φάρμακο κατάχρησης, ένα φάρμακο)
(2) όταν υπάρχει μια σχετική γενική ιατρική κατάσταση, τη φυσική ή παράπονα που προκύπτουν κοινωνική ή επαγγελματική βλάβη είναι μεγαλύτερη από εκείνη που θα αναμενόταν από την ιστορία, φυσική εξέταση, ή εργαστηριακά ευρήματα.
Δ. Τα συμπτώματα δεν παράγονται εκ προθέσεως ή δήθεν (όπως στην πλασματική διαταραχή ή malingering).
Από American Psychiatric Association (2000) Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο της Ψυχικής Διαταραχών, 4η έκδοση, Κείμενο Αναθεώρηση, Washington, DC Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία.

Classification
Η υπερφαγική διαταραχή είναι μια διαταραχή πρόσληψης τροφής. Πρόκειται για μία νέα διάγνωση η οποία είναι ακόμη κάπως αμφιλεγόμενη. Μάλιστα, πολλοί γιατροί μπορεί να μην είναι ακόμη εξοικειωμένοι με τον όρο αν και πολλοί ξέρουν το πρόβλημα που περιγράφει.
Στα τέλη της δεκαετίας του '50, ο Δρ. Albert Stunkard του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια, παρατήρησε πως ορισμένα παχύσαρκα άτομα είχαν σημαντικά προβλήματα βουλιμίας. Η παρατήρηση αυτή αγνοήθηκε ή λησμονήθηκε ως τα μέσα με τέλη της δεκαετίας του '80, όταν πια άρχισαν να συσσωρεύονται μαρτυρίες ότι περίπου το ένα τέταρτο των ατόμων που αναζητούν θεραπεία για την παχυσαρκία έχουν προβλήματα βουλιμίας, αν και πολύ λίγοι απ' αυτούς αποδεικνύεται ότι πάσχουν από ψυχογενή βουλιμία.
Την ίδια περίπου στιγμή, κοινοτικές μελέτες για την έκταση της ψυχογενούς βουλιμίας έδειξαν πως η πλειοψηφία των βουλιμικών ατόμων δεν έπασχαν από αυτή. Τα ευρήματα αυτά οδήγησαν μία ερευνητική ομάδα με επικεφαλής το Δρα Robert Spitzer του Πανεπιστημίου της Κολούμπια να προβάλει την άποψη ότι τα άτομα αυτά έχουν μία άλλη διαταραχή στην πρόσληψη τροφής, διαφορετική από την ψυχογενή βουλιμία. Ονόμασαν λοιπόν τη νέα διαταραχή «σύνδρομο παθολογικής υπερφαγίας» που από τότε αντικαταστάθηκε από το λιγότερο προβληματικό όρο υπερφαγική «διαταραχή».
Οι άνθρωποι με υπερφαγική διαταραχή παρουσιάζουν επαναλαμβανόμενα συμπτώματα της, αλλά δεν καταφεύγουν σε ακραίες τεχνικές ελέγχου του βάρους τους όπως τα άτομα με ψυχογενή βουλιμία. Συχνά στο παρελθόν οι άνθρωποι που ανταποκρίνονταν σ' αυτή την περιγραφή χαρακτηρίζονταν -από γιατρούς και μη- ως καταναγκαστικοί βουλιμικοί, παρά το γεγονός ότι ο όρος καταναγκαστική κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων τροφής δεν έχει συγκεκριμένη, αναγνωρισμένη σημασία.
Η κλινική εμπειρία και οι έρευνες υποδεικνύουν πως η υπερφαγική διαταραχή έχει ευρύτερη κατανομή απ' ό,τι η ψυχογενής βουλιμία. Είναι πιο ομαλά κατανεμημένη σε άντρες και γυναίκες, άτομα της μαύρης φυλής παρουσιάζουν τον ίδιο κίνδυνο εκδήλωσης της διαταραχής με τους λευκούς, ενώ η ηλικία των ατόμων είναι ευρύτερης κλίμακας, κυμαινόμενη από τα είκοσι ως τα πενήντα χρόνια.
Στις μέρες μας επικρατεί η εσφαλμένη αντίληψη πως όλοι οι άνθρωποι που πάσχουν από την υπερφαγική διαταραχή είναι υπέρβαροι. Οι έρευνες στον γενικό πληθυσμό δείχνουν πως μόνο οι μισοί περίπου είναι υπέρβαροι (έχουν Δείκτη Σωματικής Μάζας από 27 και πάνω).